8.01.2010

aman blog cicim blog iyiki seni açmışım seni yazdığımı kimsecikler görsün istemiyorum çünkü ben hissetmedğim kadar dağınık duruyorum dışardan
al beni at kurutucuya ya da bırak bunları bi son ütücüye verde düzgün olan şeyler yaratayım ortalığa
istanbul a tutkuyla bağlıymışım bunu fark ettim ama istanbul yine benim hep benim istanbulumdu o.
eksilmedi hep fazlaya kaçtı beni yalnız bıraksa dahi aslı yanımda  benimle savaşmaya hazırdı.anlıcağım istanbul benim dostumdu.ne söylersem söyliyeyim ilk dostum babamdır sonra istanbul ee tabi ardından duygu,deniz,nihal, figen gelir ama istanbul tüm bu dostlarımın çatısıdır sevgili blog.dünya bana küçük geliyordu coğrafya derslerinde
ama ilk adımda ayakizinin seni yutabileceği aklına  bir kez olsun geliyor.hem artık özlediğimi keşfettiğim duygularda var.Aşık oldum diye koridorda bağırmak vardır sonrada koridora çıkan merdivenleri tanıdık var mı diye kesmek.aman ne heycanlı mavradır.son zamanlarda adrenalin kaynağım kopya çekmekti çünkü final haftasıydı finaller bitti oda yok artık.amerikada aşk?yok ya
aman aşk sende sıktın lisedeyken dibimden ayrılmazdın şimdi hayırsız oldun:D

2 yorum:

  1. Bu işler böyle. Lisenin aşkıda arkadaşlığıda ayrı olur :)

    YanıtlaSil
  2. dogru ama aci gerceklere alerjik insanim=)

    YanıtlaSil